Jestem niesamowicie rozbita i rozdrażniona. Chory jest ten układ! Obecna sytuacja w jednej chwili potrafi wynieść mnie na szczyt możliwości, aby lada moment uderzyć bezradnością i chęcią rzucenia wszystkiego. Nie mam już siły. Ile razy jeszcze ktoś oderwie mi skrzydła?

Dodam jeszcze, że post z dnia 4 listopada 2008 dzisiaj przeczytany powinien brzmieć dużo cieplej, niż rok temu.

Zamieszczony ostatnio film wywołał spore zainteresowanie i zaowocował ideą przygotowania Narodowego Dnia Życia 2010. Wszystko dzięki wspaniałomyślności Ilony i Marty, które zaproponowały mi współpracę. ;) Zostało jeszcze sporo czasu na zebranie odpowiednich ludzi i materiałów. Dodatkowo pomysł spotkał się z dość entuzjastycznym przyjęciem “opiekunów”, więc jeśli tylko zaangażowanie i chęci przełożą się na wykonanie, mamy szansę zrobić naprawdę ciekawy, porządny projekt na skalę miejską. :))

i na dobry początek strona, przy okazji której otrzymałam link do filmu.

w osobnym poście, bo uznałam to za ważne.

Przyszła! Po długim oczekiwaniu jest w końcu paczka, w niej pachnąca nowością kolejna już książka Eldredge’a. Gdyby nie to, że M. polecił mi jej przeczytanie, pewnie po lekturze “Dzikiego serca” nie wróciłabym do tego autora. Teraz jednak podchodzę do niej z lekką ciekawością. Nie ze względu na treść – już pierwsze strony to pseudopsychologiczny bełkot pisany przez seryjnego bestsellerotwórcę. Ciekawi mnie raczej, dlaczego chciał zwrócić moją uwagę akurat na tę książkę…W czym niby miałoby mi to pomóc?

Wraz z przyjściem paczki uświadomiłam sobie, że żyję ostatnio zupełnie “wbrew kulturze”. Za dużo czasu przelatuje mi przez palce, żeby być na bieżąco. Nie wiem, czego się słucha, co się czyta…Filmowo tylko program obowiązkowy i to też z dużym poślizgiem – Tarantino czekał na mnie trzy tygodnie. Muzycznie jestem na etapie trawienia nowego Heya (Noswoskiej? coś za kobieca ta nowa płyta, jak na szczecińską grupę…)…
Do Empiku chcę! I mieć czas iść do Empiku też chcę.

Wyrabianie dwutygodniowej normy godzin języka polskiego w tydzień. Ciekawe wyzwanie…

Mój Kochanek! już głowę konającą spuścił,
Wołając: “Panie, Panie, za coś mię opuścił!”
On skonał!

Super. Ze zwykłych, przyjacielskich odwiedzin w Opolu ma się zrobić zjazd dzieci i młodzieży parafialnej. Tylko Organisty i Miłościwie Nam Panującego brakuje, na czele wyprawy. Szanowny KSMie – przypominam, że Dzień Otwartych Drzwi na Drzymały 1. jest w maju i wcześniej nikt wycieczek nie oczekuje…

+ tekst od M., na rozładowanie wszystkiego, co ostatnio we mnie siedzi.
Obejmij ten dzień swymi ramionami. Przyjmij wszystko to, co niesie: światło, powietrze i życie, uśmiech, także płacz. Cały cud tego dnia. Przyjmij go bez zastrzeżeń.

natłok negatywnych emocji, setki przekleństw na końcu języka, ręce trzęsące się z wściekłości na wszystko dookoła i poczucie beznadziejności. w takie dni jak dzisiaj mam dość, siebie przede wszystkim.

co za kanał. już nie daję rady.

“Gdy jestem jak motyl przesadnie zmęczony
i głowa co nieco się chybie
alkohol ma dobre ale też złe
strony
z tym wnioskiem w niedziele przy stole

Pofruńmy wraz z nimi na chwilę do raju.

Ja Wam mówię
jest dobrze, jest dobrze, jest dobrze,
ale nie najgorzej jest.“

(nie, to nie jest odpowiedź na wczorajszą rozmowę…ten post był planowany od dłuższego czego, ale dopiero teraz nabrał czytelnej formy.)

Boli mnie odejście z KSMu. Nie umiem się konsekwentnie odciąć, ciągle czuję się odpowiedzialna za to, z czym wychodziliśmy na zewnątrz. Boję się odejść, bo nie ma nic pomiędzy, żadnej alternatywy – albo KSM, albo rezygnacja z tego, czym żyłam przez ostatnie lata, w co wsadziłam masę pracy, czasu i serca. Wiem, że powinnam, bo nie ma sensu ciągnąć fikcyjnie czegoś, co wygasło już dawno i już w założeniach jest “ułomne”. Powinnam…i chyba jedynie poczucie niespełnionych ambicji jeszcze mnie tam trzyma. Nic…i niestety już nikt więcej.

Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam;
Ciebie pragnie moja dusza,
za Tobą tęskni moje ciało,
jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody.
(Ps 63, 2)

“Now I’m not looking for absolution
Forgiveness for the things I do
But before you come to any conclusions
Try walking in my shoes…“