Myśli, przez małe "m".

28 stycznia 2011, 21:13

magdaef — Sat, 28 Jan 2012 20:14:04 +0000

Ersatz, cholera, nie życie.

1 stycznia 2012, 19:47

magdaef — Sun, 01 Jan 2012 18:47:38 +0000

2012, bądź szansą.

9 grudnia 2011, 21:57

magdaef — Fri, 09 Dec 2011 20:56:30 +0000

Shift + Del

28 listopada 2011, 21:08

magdaef — Mon, 28 Nov 2011 20:07:27 +0000

Żyjemy dalej. Dużo pokory we mnie teraz. Wierzę, że jest w tym wszystkim Boża logika i że to tylko bolesny etap do tego, żebyśmy mogli z Mężem cieszyć się wymodlonym Maleństwem.

Dla otoczenia to trudny temat. Czuję szemranie za plecami, ale niewielu jest takich, którzy w pierwszych dniach mieli odwagę z nami rozmawiać. I wcale nie oczekuję od nich tej odwagi, mam świadomość, że boją się moich reakcji, a tak naprawdę…słowa niczego nie zmienią. Jedyne, na co liczę, to normalność. Na to, że moje Dziecko nie zostanie uznane za niebyłe, ale też z drugiej strony na to, że współczucie nie stanie się środkiem „izolacji”.

15 listopada 2011, 18:49

magdaef — Tue, 15 Nov 2011 17:48:56 +0000

Aniołek 13.08.2011 – 15.11.2011.

Którzy we łzach sieją,
żąć będą w radości.
Postępują naprzód wśród płaczu,
niosąc ziarno na zasiew:
Z powrotem przychodzą wśród radości,
przynosząc swoje snopy
Ps 126, 5-6

11 listopada 2011, 18:05

magdaef — Fri, 11 Nov 2011 17:04:05 +0000

Nie najlepiej się dzieje, że ciąża determinuje całe moje życie. Zakładałam, że uda mi się w miarę normalnie funkcjonować…zwłaszcza, że długo przygotowywaliśmy siebie i nasze organizmy do bycia rodzicami.

Mimo wszystkich lęków, niepewności i ograniczeń, niesamowicie jest wiedzieć, że dzieje się CUD.

29 października 2011, 12:46

magdaef — Sat, 29 Oct 2011 10:45:34 +0000

Leżymy bezwzględnie, urlop zdrowotny na uczelni, krwiak wchłania się kiepsko. Ciąg dalszy przygód medyczno-szpitalnych w Gliwicach na tyle oburzający, że będąc w stanie błogosławionym nawet nie mam ochoty myśleć o tym, w jak bardzo głupi sposób narażono nasze bezpieczeństwo. Jakkolwiek, do wspominanej wcześniej prywatnej wizyty u ordynatora nie doczekaliśmy, bo przywitały nas progi szpitala w Zabrzu, a nowy lekarz złapał się za głowę.

Mamy dużo szczęścia. Maluch mimo wszystko rozwija się prawidłowo. Poza tym, ma na oko dwa tygodnie młodsze kuzyniątko w Brzuszku jakieś pięć minut od nas, więc musi dawać dobry przykład.

16 października 2011, 13:42

magdaef — Sun, 16 Oct 2011 11:42:31 +0000

Przygoda z lekarzami (jeszcze niewidocznego) Brzuszka zaczyna się co najmniej mało obiecująco. Zeszłej niedzieli niepokojące krwawienie w 6tc. zostało na Izbie Przyjęć skwitowane stwierdzeniem, że na zachodzie taka ciąża, to jeszcze nie ciąża, więc właściwie Państwo medycy odpowiedzialni czuć się nie muszą. Ponad to, ściany szpitala nie leczą, a czy do najgorszego dojdzie w domu, czy pod opieką lekarzy, to żadna różnica. Brak diagnozy, zalecenia: leki na podtrzymanie, kontrola USG za parę dni i łóżko. (ale bez zwolnienia z uczelni, bo przecież fakt, że nie mogę wstawać nie usprawiedliwia mnie w żadnym stopniu…). Co dziwne, w czwartek diagnoza była już oczywista, bo niezauważony przez niedzielną panią doktor krwiak jest większy niż Dziecko. Jednak jest to jedyna zmiana, ponieważ publicznie w szpitalu nikt nie poczuł się do odpowiedzialności do wyjaśnienia mi, skąd ten krwiak, na ile może być szkodliwy i co mam z tym faktem zrobić. Oczywiście mam umówioną planowo wizytę prywatną (u ordynatora wyżej wymienionego szpitala, na marginesie) na środę, ale do tego czasu może wydarzyć się wszystko…zwłaszcza, że kompletnie nie wiem, jak mam funkcjonować, żeby nie zaszkodzić Dziecku.

W internecie wyczytałam, że rzeczonego krwiaka trzeba przeleżeć, aż ten wchłonie się samoistnie. Wydaje mi się, że ktoś powinien mnie o tym poinformować, zalecić cokolwiek…Brak mi słów, jestem w kompletnym szoku. Ktoś, kto bierze 100PLN za wizytę co dwa tygodnie, powinien brać również odpowiedzialność. Za dwie osoby.

W dodatku martwię się uczelnią. Nikt wyraźnie nie powiedział mi, czy mogę chodzić na zajęcia, czy nie. Ominęłam pierwszy tydzień, teraz nie zostaje mi nic, jak w razie potrzeby dać sobie z tym spokój, albo zacząć bywać. Póki co wybieram opcję drugą i liczę, że Dzieciątko z niebezpiecznymi, samodzielnymi wyjściami poczeka do osiemnastki, a co najmniej do końca ciąży.

6 października 2011, 10:57

magdaef — Thu, 06 Oct 2011 08:56:47 +0000

Jest nas TROJE! Prosimy o modlitwę.

5 października 2011, 15:56

magdaef — Wed, 05 Oct 2011 13:55:53 +0000

Rekolekcje dla małżeństw prowadzone przez o. Knotza w 2/3 za nami. Typowo męski punkt widzenia, więc dla mnie bez szału, za to Małżonek chłonie i zapamiętuje te mniejsze czy większe bzdurki. Przede wszystkim, raz kolejny konferencje o życiu małżeńskim sprowadzają się do konferencji o seksie (choć czasem ładnie nazywanego „relacją”, żeby nie było masło maślane), a modlitwa o uzdrowienie więzi małżeńskich modlitwą o to, żeby mi się chciało tak często jak mężowi/tak rzadko jak żonie…Tak, jakby nasza przysięga miała znaczenie tylko w tej jednej kwestii, a Pan Bóg był obecny w naszym życiu tylko przykryty kołdrą…

Dodatkowo forma bardzo wieje Odnową, więc fruwają pod samo sklepienie.