Zbieram się do napisania czegokolwiek, ale nie potrafię. Każde słowo tutaj, prędzej czy później sprowadza się do jednego tematu, a tego bym nie chciała. Życie tak nie wygląda, nie daje nawet możliwości ciągłego rozpamiętywania tego, co się stało. Zostali przecież żywi. Codzienność przynosi dużo dobra, miłości, ciepła…dużo zwykłości. Jest naznaczona, ale nie przesiąknięta, nie zdominowana. Jak dobrze by nie było, to momentami wraca. I będzie wracało zawsze, ale to nie znaczy, że nie będziemy szczęśliwi. Jesteśmy.
Prawo serii, ponury zbieg okoliczności?
Św. Dominiku Savio, módl się za nami.
